Men of Station
คุณรู้มั้ย วันนี้ผมไปนั่งรถไฟมา การเดินทางสุดโปรดที่ยังนึกอันที่จะมาทดแทนไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะนานๆครั้งถึงมีโอกาสสักที แปลกดีนะที่เรื่องแบบนี้มันสมเหตุสมผลกัน
ปลายทางไม่ไ้ด้ไกลอะไรมากมาย ได้ยินมาอย่างงั้นและผมก็คิดว่าอย่างนั้น
แต่เพราะมันเป็นนอกเมือง มันถึงเป็นรถไฟ ระยะอาจจะว่าจากหัวลำโพงถึงลาดกระบังก็คงจะได้ ถามทางไปสองคนก่อนจะเจอว่าสถานีนั้นอยู่ตรงไหน ก็ทางเข้ามันช่างกลมกลืนนัก ยิ่งมีความสามารถในเรื่องทิศทางอยู่
ผลักประตูหนักหนา เดินผ่านเข้าไปอย่างท่าทางเด๋อด๋า ก็น่าประหลาดใจนักที่ทั้งสถานีมีผมเพียงคนเดียว หน้าต่างขายตั๋วปิดเงียบไร้วี่แววพนักงาน มีเพียงหน้าจอแสดงตารางเดินรถที่บอกว่าสถานีนี้ยังมีชีวิตอยู่ หรือนี่จะเป็นสถานีปลายขอบโลกที่เค้าร่ำลือกัน ถ้ามีแมวดำเดินผ่านมา ผมคงปักใจเชื่ออย่างไม่คิดรีีรอ
ผมยืนเล่นอยู่แถวหน้าต่างขายตั๋ว ก่อนหันไปหยิบแผ่นพับข้อมูลมาดูเล่น หน้าตาการออกแบบช่างห่างไกลจากที่อื่นที่เคยไปมาลิบลับ ก่อนได้ยินเสียงหน้าต่างขายตั๋วขยับเขยื้อน ผมเกิดนึกเล่นๆว่าหลังม่านนั้นจะเป็นหุ่นยนต์หรือคนกัน
“โปรดบอกปลายทาง” เสียงคนมิมีผิดเพี้ยน
“กระท่อมน้อยปลายน้ำ” ผมนึกตกใจตัวเองว่าบอกอะไรไป
คนขายตั๋วพยักหน้า ป้อนข้อมูลปลายทางก่ิอนแจ้งราคา
“3.45 หน่วย เงินสดตามราคา เครดิตการ์ดคิดเพิ่ม 4%”
ผมมองหน้าคนขายตั๋ว ก่อนจ่ายไปตามจำนวน
“ขึ้นรางที่ 4″ คนขายตั๋วแจ้งข้อมูลก่อนหยิบยื่นตั๋วให้
ผมรับตั๋วหน้าตาเข้ากันได้กับแผ่นพับข้อมูล ก่อนออกเดินหารางที่ 4
ผมเดินออกจากสถานีไปตามเส้นทางขึ้นรถไฟ รางที่ 4 อยู่ไม่ไกล
ยังไม่ทันคิดอะไรก็เดินมาถึง สภาพรถไฟไม่ใหม่แต่ก็ไม่เก่า ประตูเปิดอ้ารอรับอยู่แล้ว
มีผู้โดยสารนั่งอยู่บ้างประปราย นึกอุ่นใจว่ามิได้มีเพียงเราที่ต้องเดินทาง เดินหาที่นั่งเหมาะๆก่อนทิ้งตัวเอนกายให้สบายใจ พลันนึกไปถึงคนขายตั๋วที่เพิ่งเจอะเจอ เค้าว่าหุ่นยนต์มักไม่มีการเคลื่อนไหวโดยไม่จำเป็น นั่นดูมิได้ต่้างจากคนขายตั๋วเมื่อครู่ หรือที่จริงแล้วหุ่นยนต์สมองเทียมจะแพร่หลายกันอยู่เงียบๆ
รถไฟปล่อยเสียงแผดผึง ประตูเคลื่อนปิดอย่างนุ่มนวลอย่างควรเป็น ผมเลิกใส่ใจคนขายตั๋ว หันมาหยิบสมุดเล่มดำขึ้นมากางเขียน ตัวหนังสือเปรอะเปื้อนเลอะท่วมทั่วกระดาษ เขียนหนังสือมาหลายปีลายมือก็ไม่ดีขึ้นเสียที ผมแอบบ่นกับตัวเองอยู่เงียบๆ ก่อนปิดสมุดแล้วเหม่อมองทิวทัศน์รอบข้าง จากที่ไม่มีอะไร ก็ยังคงไม่มีอะไร
ปลายทางด้านหลังที่ลาจากแต่เพียงชั่วคราว กับปลายทางด้านหน้าที่เพียงแค่แวะเยี่ยมเยียน [...]
Categories: Me
I’ll Be Here When You Wake
ผมตื่นแล้วหิมะข้างนอกยังโปรยปรายไม่หยุดหย่อน การคาดคะเนเวลาจากท้องฟ้าแบบนี้คงไม่เกิดผล ผมมองไปที่นาฬิกาข้อมือที่ตั้งไว้เหมือนนาฬิกาตั้งโต๊ะ
“ใช้ได้” ผมบอกกับตัวเองอย่างพอใจ หลังๆมานี้ผมตื่นตามเวลาได้อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ผมเปิดเตาก่อนวางกาต้มน้ำร้อน ก่อนหันไปสังเกตุการณ์สภาพโลกภายนอก แค่คำว่าขาวอย่างเดียวคงไม่พอ ไหนตัว groundhog บอกว่าฤดูใบไม้ผลิปีนี้จะมาไวไง
ก่อนจะทันได้คิดอะไรต่อ เสียงกาต้มน้ำก็ร้องบอกว่าข้าพร้อมแล้ว อย่าได้ทรมานมากไปกว่านี้เลย
“ได้เลย” ผมตอบเบาๆ ก่อนค่อยๆรินน้ำลงในถ้วยชาไร้งาม ความงัวเีงียยังคงเกาะอยู่ในหัว วันนี้เป็นชาอะไรก็ได้ก็แล้วกัน
ผมตรวจดูีรายการที่ต้องทำวันนี้ขณะรอเวลาให้ชาสำเร็จกระบวนการ กดดูรายการแล้วก็ไม่มีอะไรมาก รายการที่ค้างไว้ก็ยังคงอยู่อย่างนั้น โชคดีว่ายังไม่มีรายการอะไรให้ใส่เพิ่ม ผมพยายามหลอกตัวเองไว้ก่อนในยามเช้า
ชาพร้อมสังเวยตัวเองแล้ว ผมจิบดื่มอย่างซาบซึ้งในน้ำใจ แต่ร่างกายผมกลับไม่อุ่นขึ้นแม้แต่น้อย
เวลานี้เธอจะตื่นหรือหลับอยู่นะ
ถ้าเธอหลับผมจะอยู่โยงเฝ้ารอ ถ้าเธอตื่นผมจะเชื้อเชิญให้มาสวมกอด
ผมได้แต่คิดอย่างนี้อยู่ในใจ
.
ขอให้อบอวลด้วยรักกันทุกคน
Categories: Me
Five Things I’d Like To Tell
คุณ Pit ส่งผ่านมาให้
อธิบายสั้นๆ blog tag ก็คือการบอกสิ่งที่เกี่ยวกับตัวเอง 5 อย่าง แล้ว tag ต่อให้คนอื่นไปทำตามบ้าง แบบนี้ไปเรื่อยๆ
ชื่อ Sputnik65 เอามาจากหนังสือ Sputnik Sweetheart ส่วนเลข 65 นั้นขอบอกแค่ว่าได้มาจากหนังสือรักเร้นในโลกคู่ขนาน เอามาต่อกันแ้ล้วเวลาอ่านออกเสียงภาษาอังกฤษ คิดว่าเพราะดี
แต่จริงๆเล่มที่ชอบที่สุดคือ สดับลมขับขาน เล่มแรกของไตรภาคมุสิก และผลงานเล่มแรกขอคุณมูราคามิที่ได้อ่าน
จะว่าไปเขียนมาปีหนึ่งแล้ว ไม่เคยพูดถึงหนังสือคุณมูราคามิสักครั้ง
ตอนเป็นเด็กเรียนหนังสือไม่เอาอ่าว จนพ่อแม่กลุ้มใจว่าโรงเรียนที่ไหนเค้าจะรับ จนมาวันหนึ่งวิ่งเล่นเกิดหัวฟาดพื้นอย่างรุนแรง หลังจากนั้นค่อยเรียนหนังสือเป็นผู้เป็นคนกับเค้าขึ้นมา
ตั้งใจไว้ว่าถ้ามีลูก แล้วเกิดลูกเรียนไม่ดี จะทำอย่างนี้บ้าง
ห้องสมุดโรงเรียนตอนประถมมีหนังสือนาร์เนียไม่ครบชุด เคยพยายามอ่านสามก๊กแต่อ่านจบได้แต่ฉบับการ์ตูน เพชรพระอุมาที่บ้านนั้นก็ปล่อยให้ฝุ่นจับ หนังสือชุดที่ยาวสุดที่อ่านจบคือ The Foundation Series
เพิ่งผ่านวันคล้ายวันเกิดของคุณอาซิมอฟมาเองนี่นะ
ซีดีแผ่นแรกที่ออกเงินซื้อเองคือ Suede ชุด Coming Up เพราะสงสารสภาพเทป ประมาณปีหนึ่งให้หลัง Suede มาเืมืองไทย เลยได้ดูแสดงสดครั้งแรกในชีวิต ยังประทับใจจนทุกวันนี้
คืนก่อนฝันว่า Brett Anderson มาร้องเพลงที่บ้าน แต่ไม่มีใึครอยู่ดูซักคน
ทำเว็บครั้งแรกเพราะเห็นติดโฆษณาแล้วได้เงิน เลยไปห้องสมุดยืมหนังสือมาอ่าน แล้วเปิดเว็บเกี่ยวกับเพลงชื่อ infectedsound ก่อนเก็บตัวไปอ่านหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัย [...]