Time Flies
Nothing particular, just want to tell time flies.
People change, people never change.
Only confidence in saying everybody lies.
Weary of city noises though quiet town never be my right rhyme.
I sit tight, I hang on, I walk on and I feel tired.
My memory is fading but it’s you that I find.
Almost Over It
“หายไปนานนะ” ใบหน้าสดใสผิดแผกจากคราวก่อนกล่าวออกมา
“อื้อ” ผมกล่าวตอบแบบไม่รู้จะพูดอะไร
“แล้วเป็นไงบ้าง” เธอยังรุกเร้าต่อ
“เหมือนเดิมเลย” เหมือนเดิมจนน่ากลัว ผมคิดในใจ
ผมนั่งจมอยู่ในกองหนังสือที่ไม่ได้อ่าน แล้วก็ไม่รู้ว่าเป็นของใคร ผมลองขยับกองที่ใกล้ตัวที่สุดออกไป เผื่อจะได้มีพื้นที่สำหรับมนุษย์อื่นได้นั่งกัน
หนังสือกองที่ผมขยับออกไป บางเล่มก็เคยอ่านแล้ว บางเล่มก็เคยอ่านมาหลายรอบ แต่ก็มีหลายเล่มที่อ่านค้างคาไว้
ผมนึกตกใจกับจำนวนของประเภทหลังไม่น้อย
“แล้วไปคุยกับใครมาแล้วบ้าง” เธอยังคงไม่ลดละ
“ก็ไม่มากเท่าไร” ผมตอบแบบเหม่อ ๆ
“แล้วคุยแล้วเป็นไง”
“ก็ไม่ค่อยมีใครน่าสนใจเท่าไร”
“เลือกมากมักได้แร่”
“จริงทีเดียว” ผมตอบพลางพยักหน้า
ลมเย็นยะเยือกโบกพัดผ่านหน้าจนปากชา คงไม่แปลกอะไรถ้านี่เป็นห้องที่มีหน้าต่าง
แต่คิดอีกที ที่ผิดเพี้ยนกว่านี้ก็เคยมีมามาก เลยเก็บเวลาที่มีเหลือน้อย ๆ ไว้คิดอย่างอื่น
ผมผลัดเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายถามบ้าง ได้ความต่าง ๆ ไม่มากไม่น้อย เว้นไว้เพียงเรื่องบางเรื่อง ที่ตั้งใจละเลยไป
“แล้วตั้งใจจะทำอะไรต่อไป”
“ไม่ทำอะไร” ผมนึกอยากตอบแบบนั้น แต่รู้ดีว่าอาจทำให้หูตัวเองทำงานหนักโดยฉับพลัน
“ก็คงทำแบบที่ตั้งใจไว้” ผมตอบให้ดูดีไปอย่างงั้น
“หึ” เธอว่าแบบรู้ทัน
“หึ” ผมก็ไม่รู้จะว่ายังไง
ผมเปิดเพลงกลบเกลื่อน โดยไม่ทันคิดถึงเพลงที่เปิดทิ้งเอาไว้
“เพลงเศร้านะ”
“เหลือคณนา”
ลมยะเยือกโบกพัดผ่านใบหน้าอีกครา หากแต่ครั้งนี้ริมฝีปากกลับนุ่มนวลอบอวล จนไม่คิดอยากลืมตา
“เหลือคณนา” เธอกล่าวเชิงถาม
“ใช่ เหลือคณนา” ผมตอบได้แค่นั้น
.
Bears: Over It
A Town Named Blue
สำรวจดินฟ้าอากาศก่อนออกเดินออกจากประตูที่พักอาศัย กับเส้นทางเดิมที่เดินจนจดจำ จังหวะก้าวแปรเปลี่ยนตามความขยันและความรีบเร่ง สำรวจตัวเองในใจมีอะไรแปรเปลี่ยนขึ้นมาบ้าง บางคนก็ชอบทีจะคงตัวเองไว้ไม่หวั่นไหวไปกับเรื่องรอบกาย หรืออีกทางสุดขั้วก็เลือกแปรเปลี่ยนไป กับจังหวะที่โผล่มาอย่างรื่นรมย์
ควันพวยพุ่งดุจดังสัญญาณ ลำดับขั้น พัฒนาการ หรือการถูกครอบงำ กระทบจิตเปลี่ยนกายคน แก่นแท้จะแปรเปลี่ยนหรือไม่ยังติดใจ บางอย่างก็เปลี่ยน บางอย่างก็ไม่ ลึกข้างในเกิดภูมิใจ แต่ในเสี้ยวสุดหลืบยังคงเป็นคำถาม
จมจ่ำดึกดื่ม ผุดโผกรีดร้อง ไหลเหลิงเจิ่งนอง กัดกลอยเย็นใจ
สี่จังหวะแม่นใน ครวญใคร่มิเหนื่อยหน่าย
ดึกด่ำเย็นย่ำ รถไฟหวีดร้อง รางซ้ายเป็นรางกลาง ปลายทางยังคงเดิม
ลอดกระจกมองฟ้า ปลอดโปร่งโพรงแสง ก้มแลเงากาย กลับกลายลืมเลือน
Categories: Me