ผมตื่นแล้วหิมะข้างนอกยังโปรยปรายไม่หยุดหย่อน การคาดคะเนเวลาจากท้องฟ้าแบบนี้คงไม่เกิดผล ผมมองไปที่นาฬิกาข้อมือที่ตั้งไว้เหมือนนาฬิกาตั้งโต๊ะ
“ใช้ได้” ผมบอกกับตัวเองอย่างพอใจ หลังๆมานี้ผมตื่นตามเวลาได้อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ผมเปิดเตาก่อนวางกาต้มน้ำร้อน ก่อนหันไปสังเกตุการณ์สภาพโลกภายนอก แค่คำว่าขาวอย่างเดียวคงไม่พอ ไหนตัว groundhog บอกว่าฤดูใบไม้ผลิปีนี้จะมาไวไง
ก่อนจะทันได้คิดอะไรต่อ เสียงกาต้มน้ำก็ร้องบอกว่าข้าพร้อมแล้ว อย่าได้ทรมานมากไปกว่านี้เลย
“ได้เลย” ผมตอบเบาๆ ก่อนค่อยๆรินน้ำลงในถ้วยชาไร้งาม ความงัวเีงียยังคงเกาะอยู่ในหัว วันนี้เป็นชาอะไรก็ได้ก็แล้วกัน
ผมตรวจดูีรายการที่ต้องทำวันนี้ขณะรอเวลาให้ชาสำเร็จกระบวนการ กดดูรายการแล้วก็ไม่มีอะไรมาก รายการที่ค้างไว้ก็ยังคงอยู่อย่างนั้น โชคดีว่ายังไม่มีรายการอะไรให้ใส่เพิ่ม ผมพยายามหลอกตัวเองไว้ก่อนในยามเช้า
ชาพร้อมสังเวยตัวเองแล้ว ผมจิบดื่มอย่างซาบซึ้งในน้ำใจ แต่ร่างกายผมกลับไม่อุ่นขึ้นแม้แต่น้อย
เวลานี้เธอจะตื่นหรือหลับอยู่นะ
ถ้าเธอหลับผมจะอยู่โยงเฝ้ารอ ถ้าเธอตื่นผมจะเชื้อเชิญให้มาสวมกอด
ผมได้แต่คิดอย่างนี้อยู่ในใจ
.
ขอให้อบอวลด้วยรักกันทุกคน

Categories: Me

เคยมีอยู่ครั้งหนึ่ง ด้วยความเลินเล่อเซ่อซ่า ผมติดอยู่ตรงบันไดหนีไฟและกลับเข้าตัวอาคารไม่ได้ เพราะประตูเปิดจากด้านนอกไม่ได้ ตอนนั้นผมไม่มีตัวช่วยใดๆนอกจากจะลองวิ่งไปถึงชั้นล่างอันไกลโพ้น โชคดีว่าโลกนี้มีบุหรี่ และมันทำให้คนอยากสูบอยู่เป็นพักๆ ผมเลยเอาตัวรอดมาได้เพราะทาสบุหรี่ นั่นคงเป็นครั้งเดียวที่ผมนึกขอบคุณมัน
ผมเป็นคนที่ไม่พิศมัยบุหรี่นัก รู้สึกรำคาญใจทุกครั้งเวลาเดินไปตามถนนแล้วเจอคนสูบบุหรี่นำหน้า ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมควันบุหรี่มักจะลอยมาโดนคนที่ไม่ได้สูบเสมอ บางครั้งผมเร่งฝีเท้าหมายจะนำหน้า แต่หลายครั้งผมก็ทำทอดน่องปล่อยให้กลุ่มควันลอยจากผมไปเอง
ผมเคยถามเพื่อนผมคนหนึ่งว่าทำไมถึงชอบสูบบุหรี่ จากปกติที่ชอบทำหน้าติงต๊อง มันเก๊กหน้าขรึมโฉด แล้วบอกว่าเวลาสูบบุหรี่ก็เหมือนกับได้ทำสมาธิ ได้สูดลมหายใจเข้าออกยาวๆ สมองจะได้ปลอดโปร่ง สติปัญญาเฉียบแหลมขึ้นมาโดยพลัน ผมเกือบเชื่อมันแล้วเชียว ถ้าหน้าเก๊กของมันไม่ได้เป็นหน้าเก๊กแบบคุโรมาตี้
ไม่นานหลังจากนั้น เพื่อนผมคนนี้ก็หายตัวไป หายตัวไปแบบที่สตอร์มทรูปเปอร์หายตัวไป ไม่มีวี่แวว ไม่มีข่าวคราว แค่หายไปเฉยๆ หลังจากนั้นก็มีข่าวลือพาให้ตลกเกี่ยวกับการหายตัวไปครั้งนี้ เนื้อหาของข่าวลือฟังดูขำขันแต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรู้สึกยังไง ถ้าเกิดมันเป็นเรื่องจริงขึ้นมา
ผมยังคงเสาะหาเหตุผลของการสูบุหรี่ต่อไป
เธอว่าโดดงานมาสูบบุหรี่เคล้ากาแฟเป็นความสุขสุดยอด ส่วนผมแค่ได้นั่งสนทนากันก็็คิดว่าสุขีดีแล้ว ผมยังสงสัยว่าบุหรี่กับกาแฟมันเข้ากันจริงเหรอ เธอยืนยันว่าเข้ากันไม่มีที่ติ ท่าทางยืนยันของเธอ ชวนให้ผมนึกอยากลองขึ้นมาบ้าง
วันนั้นเธอสูบบุหรี่แบบมวนต่อมวนชวนให้ดูเพลิน เรื่องราวหลากหลายหลุดออกมาไม่ขาดสาย นั่นน่าจะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในรอบปีนั้น แต่หลังจากนั้นไม่นาน ควันบุหรี่ก็เป็นเหมือนหมอกกั้นให้ความสัมพันธ์ต่างๆหลุดออกลอยไป
หลังๆผมไม่นึกสนใจเหตุผลของการสูบบุหรี่แล้ว
.

Categories: Me

บังคับตัวเองนั่งดูหนังของ Woody Allen สองเรื่อง
ไม่ใช่ว่าไม่อยากดู แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงชอบผลักดันเรื่องราวที่อยากจะทำ ออกไปไกล จนเรื่องเหล่านั้นหลุดขอบออกไปไกล ชวนให้สงสัยในตัวเองทีหลัง ว่าแล้วอย่างนี้จะยังถือว่าเป็นเรื่องที่อยากทำได้อีกหรือไม่
ผมดู Annie Hall ก่อนจะต่อด้วย Manhattan
ใน Annie Hall วูดดี้ อัลเลนเล่นเป็น Alvy Singer ปัญญาชนวัยกลางคนขี้หงุดหงิดใน Manhattan วูดดี้ อัลเลนเล่นเป็น Isaac Davis กับบทบาทที่ไม่ต่างกันมากนัก แต่ดูมั่นใจน้อยกว่า ดูน่ารักกว่าเล็กน้อย
ที่เหมือนกันคือล้มเหลวในการรักษาความสัมพันธ์ทั้งคู่
จริงๆแล้วต่อให้เป็นคนแบบไหน บุคลิกสมบูรณ์แบบยังไง การรักษาความสัมพันธ์กันนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย โดยเฉพาะเวลาที่คนใดคนหนึ่งเริ่มหยุดนิ่งแต่อีกคนปราถนาจะไปต่อ และจะแย่กว่านั้นหากเลือกไปในทางตรงข้าม
Annie Hall ดำเนินเรื่องด้วยคำพูดบาดใจตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบเรื่อง แต่ Manhattan ดำเนินเรื่องด้วยอารมณ์ที่พาพัดผ่าน
ที่เหมือนกันคือหนักไปทางเศร้าด้วยกันทั้งคู่
แม้ Annie Hall จะคมคายบาดลึก แต่ผมชอบฉากที่ Isaac วิ่งไปหา Tracy ตอนท้ายเรื่องใน Manhattan มากกว่า
และ Manhattan ก็โรแมนติกกว่าจริงๆ

Categories: Movie