เกล็ดหิมะเกิดตกโปรยปรายกลางเดือนเมษายน
ต้นไม้แอบผลิก่อนหดกลับ ถามว่าจะเอาไงกันแน่
นักเบสบอลบ่นขรม โทษอากาศหนาวทำเปิดฤดูกาลแย่
ส่วนผมกำลังเศร้าใจ จู่ๆไมโครเวฟก็จากลา
แล้วจะทำยังไงกับอาหารที่ทำแช่ไว้ ตั้งใจจะนำมากินวันถัดไป ยังไม่นับซุปกระป๋องหรือนมที่ต้องอุ่นไว้ชงกับผงม็อคค่า
ช่วงก่อนนี้ฟัง SoftLightes - The Microwave Song แล้วแอบอมยิ้ม ตอนนี้ก็ยังยิ้มอยู่แต่คนละแบบ
โอ ไมโครเวฟที่รัก…
.
มีโอกาสนั่งดู House แบบ HDTV แล้วรู้สึกสนุกขึ้นสองขีด แม้ว่าจะฟังตอนถกเถียงกันเรื่องวิธีรักษาไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม ตอนล่าสุดที่ได้ดูดอกเตอร์เฮาส์นุ่มนวลขึ้นเยอะเชียว
ดูแล้วนึกถึงเพื่อนหลายคนที่อยากเป็นหมอเพราะอ่าน Dr. K ซึ่งบางคนก็ได้เป็นจริงๆ แต่ตั้งใจไว้ว่าคงส่งคนอื่นไปหาก่อน ส่วนผมขอตามไปทีหลัง…
.
ชีวิตที่นี่ขาดของหวานดีๆไปหลายอย่าง โดยเฉพาะเค้กดีๆที่หายากยิ่ง Cheesecake Factory รสชาิติแค่โอเค แล้วมันก็เป็นชีิสเค้ก ไม่ใช่เค้ก
คิดถึง Cherubin สุขุมวิท 31 จริง
.
ช่วงนี้ลมทำหน้าที่แข็งขันเหมือนกลัวตกอันดับเมืองแห่งลม เผอิญไม่ใช่ Nausica? เลยไม่มีเครื่องร่อนเท่ๆแบบนั้น วันก่อนเดินจะไปขึ้นรถไฟเกือบโดนพัดตกราง ทั้งที่รูปร่างผมก็มิได้บอบบาง ไม่รู้ว่าควรจะดีใจ หรือแท้จริงเป็นเพราะพื้นที่ปะทะมันเยอะกันแน่
วันต่อมาลมยังคงแข็งขันสุดฤทธิ์ น่าเสียดายที่มักมาปะทะขวางทิศทาง โดนมากๆเริ่มทนไม่ไหว ตะโกนถามออกไป ทำไมถึงไม่พัดส่งเสริมกัน
ลมวิ่งเข้าแก้วหูบอก “สถานที่ไม่หนีไปไหน ไฉนถึงเร่งรีบ”
ผมหงุดหงิดใจ โต้กลับไป “ชีวิตมนุษย์สั้นนัก จึงนับสมควรให้เร่งรีบ”
ลมตอบกลับทันใด “ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าสั้น ไยจึงเร่งรีบให้หดหาย ข้าไม่เข้าใจ”
ผมกระชับเสื้อกับกระเป๋าสะพายหลังให้ชิดตัว ก่อนเดินฝ่าต่อไปโดยไม่มีคำตอบ
ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

Categories: Me