Gilmore Girls เป็นซีรีส์ที่ไม่มีพลังลึกลับ ไม่มีฉากแอ็กชั่น ไม่มีฉากวาบหวาม ตลอดทั้งเรื่องมีแต่เพียงบทพูดรัวเร็ว แต่เพราะบทพูดอันโดดเด่นนี่เองที่ทำให้ตามดูมาตลอด จนมาหยุดลงที่ซีซันส์เจ็ดเมื่่อวันอังคารที่แล้ว
เค้าว่าการชงค๊อกเทล ต่อให้ใช้สูตรเดียวกัน วัตถุดิบเดียวกัน
แต่เป็นคนละคนชงก็ให้รสชาิติออกมาต่างกัน
ตอนที่ดูซีซันส์เจ็ดครั้งแรกยังแอบรู้สึกแปลกๆ
จนพอเห็นชื่อโปรดิวเซอร์ตอนท้ายว่าไม่ใช่ Amy Sherman-Palladino แล้ว
ก็พอจะเห็นภาพเค้าลางๆ จนในที่สุดก็มีการประกาศจากสถานี CW
ว่านี่จะเป็นซีซันส์สุดท้าย น้ำตาแฟนๆที่ติดตามกันมาอย่างยาวนาว
เลยท่วมจอกันไปยกใหญ่ กับตอนสุดท้ายที่จบได้ดีพอควรกับเวลาที่มีอยู่ไม่มาก น่าเสียดายว่าประเด็นในเรื่องหลายอันยังไม่ได้คลี่คลาย แต่หลายคนคงคิดเหมือนกันว่าสุดท้าย Jess ต้องกลับมา วันใดวันหนึ่ง
ในตอนสุดท้าย Rory เจอโมเดลจรวดอวกาศที่ Logan ให้ไว้ ยังประทับจิตกับความหมายแฝงของจรวดอันนี้
(เปิดเผยเนื้อหา)
มีอยู่ครั้งหนึ่ง Rory กับ Logan ดู Twilight Zone ด้วยกัน เป็นตอนที่พูดถึงนักบินอวกาศคนหนึ่งตกหลุมรักกับหญิงสาว แต่กลับต้องออกเดินทางไปในอวกาศเป็นเวลา 40 ปี แต่ในระหว่างการเดินทาง ชายหนุ่มจะต้องอยู่ในสภาวะหยุดนิ่งอันทำให้ไม่แก่ขึ้น ขณะเดียวกันหญิงสาวที่รออยู่บนโลกที่่จะต้องแก่ขึ้นอีก 40 ปี แต่แล้ววันที่นักบินอวกาศกลับมาเค้ากลับพบว่าหญิงคนรักยังคงอายุเท่าเดิมเหมือนตอนที่เค้าจากไป เพราะเธอตัดสินใจเข้าสู่สภาวะหยุดนิ่งรอวันชายคนรักกลับมา ทว่าฝ่ายชายเองก็ตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ในอวกาศเพียงลำพังเป็นเวลา 40 ปีแทนที่จะเข้าสภาวะหลับใหล เพื่อที่เวลากลับมาอายุจะได้เท่ากับหญิงคนรัก…
นี่แหละรักแท้ Logan บอกกับ Rory
เอาเวลาที่ได้คืนมาอาทิตย์ละชั่วโมงไปสร้างจรวดบ้างดีมั้ย ?

Categories: Movie

ตอนเช้า ปัดฝุ่นวิทยุกดมั่วๆไปหยุดอยู่ที่เพลง Writing To Reach You นึกประหลาดใจปนยินดี แต่โดนหักหลังอย่างฉับพลันโดยเพลง oasis ที่แทรกเข้ามา จริงๆแล้วรู้สึกจะเป็นเมดเล่ย์อะไรซักอย่าง นึกหงุดหงิดใจเลยหยิบไอพ็อดขึ้นมากะจะฟังต่อจากที่อารมณ์ค้างไว้ เพิ่งรู้สึกตัวว่าเราไม่ได้ใส่ Travis ไว้หรือนี่
ระหว่างทางที่ค่อยเดินคืบไปอย่างช้าๆ ผมนึกถึง Gilmore Girls เมื่อคืนลุกกับลอเรไลยังดูพอมีหวังมาร์ตี้สารภาพกับรอรี่แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว ก่อนจะต้องจากไปอย่างเดียวดาย ปล่อยให้รอรี่ตกร่องปล่องชิ้นกับโลแกนโดยสมบูรณ์
กลางวันผมกินข้าวแบบจืดชืดท่ามกลางผู้คนขวักไขว่จอกแจกจอแจ จนเสียงเพลงหายจากหัวผมไปในช่วงนี้

ตกเย็นผมมีเหตุให้เดินทางไกลแบบไม่จำเป็น เริ่มเพลิดเพลินกับ Elefant ก็ตอนที่ฟังวนมาถึงชุด Sunlight Makes Me Paranoid ผมคงต้องให้โอกาสชุดใหม่ The Black Magic Show อีกซักพัก หวังว่าจะกลับมาได้อย่างสวยงามเหมือน Love Travels At Illegal Speeds ของ Graham Coxon ที่ถูกเพิกเฉยในตอนแรกแต่ก็กลับมาชอบในตอนหลัง
ตกดึกผมนั่งนึกถึง 2 ปีที่ผ่านมา มีผู้คนเดินเข้ามาและจากไปรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อบางครั้งเหมือนจะช้าแต่ก็เป็น 2 ปีที่เร็วพอดู
ผมดื่มฉลองแบบเงียบๆ
เวลาเดินมาชนขอบเขตที่ผมเคยวาดไว้แล้ว ถึงเวลาที่ผมจะต้องเริ่มต้นวาดใหม่อีกครั้ง

เลยเที่ยงคืนไปไกลแล้ว ผมเปิด Keren [...]

Categories: Music