ยืนฟังเพลงจังหวะย้ำคิดย้ำทำอยู่นานสองนาน ด้วยความอนุเคราะห์จากคนจัดงานที่แอบใจดีโดยไม่มีการกล่าวถาม รู้สึกกระเดิกกระดากแต่ก็พยายามทำตัวกลมกลืน เพื่อความหฤหรรษ์ของปวงชน นับนิ้วได้ไม่เกินสองนิ้วกับความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนได้เจอกันมา ก่อน ก็ต้องมีบ้างสินะ ก่อนจะชูมือลาแบบไม่แอบปิดความดีใจ
คนเยอะ ๆ แน่น ๆ อยู่ไม่นานก็ถึงคราที่รอคอย ไฟดับไฟสว่าง ก่อนเปิดตัวขึ้นมาแบบเอื่อย ๆ งง ๆ ทั้งคนเล่นและคนดู ก่อนจะมาเริ่มจุดประกายกับฝูงชนด้วย Writing To Reach You ถึงตรงนี้หลายคนคงเริ่มอยากเอาคนรับผิดชอบเรื่องเสียง ไปฝังใต้ทะเลหมื่นไมล์ไม่ให้ได้กลับมาแตะต้องเสียงสายกันอีกต่อไป
คุณ ฟรานคงเริ่มมั่นใจแล้วว่าคนมาดูทราวิสกันจริง ๆ จึงได้เริ่มเปล่งเสียงทักทาย สอดส่ายสายตามาถึงคนดู รอยยิ้มส่งกันไปส่งกันมา ก่อนเริ่มพาเหรดเพลงสุดนิยม ให้ชมกันอย่างต่อเนื่องถูกใจ
“We’re strangers but we came here on one purpose, hopefully!
Well or maybe two… (with the voice down).
We might be strangers but we should make [...]

Categories: Gig