Time Flies
Nothing particular, just want to tell time flies.
People change, people never change.
Only confidence in saying everybody lies.
Weary of city noises though quiet town never be my right rhyme.
I sit tight, I hang on, I walk on and I feel tired.
My memory is fading but it’s you that I find.
Almost Over It
“หายไปนานนะ” ใบหน้าสดใสผิดแผกจากคราวก่อนกล่าวออกมา
“อื้อ” ผมกล่าวตอบแบบไม่รู้จะพูดอะไร
“แล้วเป็นไงบ้าง” เธอยังรุกเร้าต่อ
“เหมือนเดิมเลย” เหมือนเดิมจนน่ากลัว ผมคิดในใจ
ผมนั่งจมอยู่ในกองหนังสือที่ไม่ได้อ่าน แล้วก็ไม่รู้ว่าเป็นของใคร ผมลองขยับกองที่ใกล้ตัวที่สุดออกไป เผื่อจะได้มีพื้นที่สำหรับมนุษย์อื่นได้นั่งกัน
หนังสือกองที่ผมขยับออกไป บางเล่มก็เคยอ่านแล้ว บางเล่มก็เคยอ่านมาหลายรอบ แต่ก็มีหลายเล่มที่อ่านค้างคาไว้
ผมนึกตกใจกับจำนวนของประเภทหลังไม่น้อย
“แล้วไปคุยกับใครมาแล้วบ้าง” เธอยังคงไม่ลดละ
“ก็ไม่มากเท่าไร” ผมตอบแบบเหม่อ ๆ
“แล้วคุยแล้วเป็นไง”
“ก็ไม่ค่อยมีใครน่าสนใจเท่าไร”
“เลือกมากมักได้แร่”
“จริงทีเดียว” ผมตอบพลางพยักหน้า
ลมเย็นยะเยือกโบกพัดผ่านหน้าจนปากชา คงไม่แปลกอะไรถ้านี่เป็นห้องที่มีหน้าต่าง
แต่คิดอีกที ที่ผิดเพี้ยนกว่านี้ก็เคยมีมามาก เลยเก็บเวลาที่มีเหลือน้อย ๆ ไว้คิดอย่างอื่น
ผมผลัดเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายถามบ้าง ได้ความต่าง ๆ ไม่มากไม่น้อย เว้นไว้เพียงเรื่องบางเรื่อง ที่ตั้งใจละเลยไป
“แล้วตั้งใจจะทำอะไรต่อไป”
“ไม่ทำอะไร” ผมนึกอยากตอบแบบนั้น แต่รู้ดีว่าอาจทำให้หูตัวเองทำงานหนักโดยฉับพลัน
“ก็คงทำแบบที่ตั้งใจไว้” ผมตอบให้ดูดีไปอย่างงั้น
“หึ” เธอว่าแบบรู้ทัน
“หึ” ผมก็ไม่รู้จะว่ายังไง
ผมเปิดเพลงกลบเกลื่อน โดยไม่ทันคิดถึงเพลงที่เปิดทิ้งเอาไว้
“เพลงเศร้านะ”
“เหลือคณนา”
ลมยะเยือกโบกพัดผ่านใบหน้าอีกครา หากแต่ครั้งนี้ริมฝีปากกลับนุ่มนวลอบอวล จนไม่คิดอยากลืมตา
“เหลือคณนา” เธอกล่าวเชิงถาม
“ใช่ เหลือคณนา” ผมตอบได้แค่นั้น
.
Bears: Over It
I walked my robot home
สนามบินใหม่สดใสปิ๊งปั๊ง แต่ก็ดูวุ่นวายเหมือนเดิม ๆ
อากาศร้อนที่เกือบลืม พาตัวปวกเปียกโรยรา
พาลไปถึงมันเชื่อม บัวลอย ที่ไม่อาจทานทนอากาศโลก
แม้จะพาหนีไปอยู่ในตู้เย็นแล้วก็ตาม
พาดหัวข่าวบนหนังสือพิมพ์ ยังคงรักษามาตรฐาน
บทความข้างใน ก็ยังเขียนได้เหมือนเดิม
หมูแพงก็กินไก่ ถ้าข้าวแพงเราควรกินก๋วยเตี๋ยว
แต่จะยังไงชาวนาก็ลำบากเหมือนเดิม
เครื่องเล่นเพลงตั้งโต๊ะตัวเก่าไม่ทำงานเสียแล้ว
ไม่รู้ว่าหูฟังอันเก่ากับเครื่องเล่นพกพา จะพาเราไปได้ถึงไหน
หนังสือที่อยากอ่าน จะได้อ่านเสียที
หนังที่ไม่มีโอกาสได้ดูในโรง โดนตัดเพิ่มอีก 2 ฉาก ด้วยเหตุผลแปลก ๆ
ข้าวห่อไข่ยังอร่อยเหมือนเดิม สวนทางกับราคาที่น่าสงสารกระเป๋า
ของกินสารพัดสารพัน ดาหน้ามาเยาะเย้ยและล่อลวง
โครงการลดน้ำหนักเราคงไปได้ไม่ถึงไหน
กลุ้มอยู่ไม่นาน ก็ไปหาอะไรกินต่อ
เรื่องบางเรื่องก็ห้ามกันไม่ได้
บทบางบทก็รวดเร็วแบบไม่ทันรู้ตัว
Categories: Me