เกล็ดหิมะเกิดตกโปรยปรายกลางเดือนเมษายน
ต้นไม้แอบผลิก่อนหดกลับ ถามว่าจะเอาไงกันแน่
นักเบสบอลบ่นขรม โทษอากาศหนาวทำเปิดฤดูกาลแย่
ส่วนผมกำลังเศร้าใจ จู่ๆไมโครเวฟก็จากลา
แล้วจะทำยังไงกับอาหารที่ทำแช่ไว้ ตั้งใจจะนำมากินวันถัดไป ยังไม่นับซุปกระป๋องหรือนมที่ต้องอุ่นไว้ชงกับผงม็อคค่า
ช่วงก่อนนี้ฟัง SoftLightes - The Microwave Song แล้วแอบอมยิ้ม ตอนนี้ก็ยังยิ้มอยู่แต่คนละแบบ
โอ ไมโครเวฟที่รัก…
.
มีโอกาสนั่งดู House แบบ HDTV แล้วรู้สึกสนุกขึ้นสองขีด แม้ว่าจะฟังตอนถกเถียงกันเรื่องวิธีรักษาไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม ตอนล่าสุดที่ได้ดูดอกเตอร์เฮาส์นุ่มนวลขึ้นเยอะเชียว
ดูแล้วนึกถึงเพื่อนหลายคนที่อยากเป็นหมอเพราะอ่าน Dr. K ซึ่งบางคนก็ได้เป็นจริงๆ แต่ตั้งใจไว้ว่าคงส่งคนอื่นไปหาก่อน ส่วนผมขอตามไปทีหลัง…
.
ชีวิตที่นี่ขาดของหวานดีๆไปหลายอย่าง โดยเฉพาะเค้กดีๆที่หายากยิ่ง Cheesecake Factory รสชาิติแค่โอเค แล้วมันก็เป็นชีิสเค้ก ไม่ใช่เค้ก
คิดถึง Cherubin สุขุมวิท 31 จริง
.
ช่วงนี้ลมทำหน้าที่แข็งขันเหมือนกลัวตกอันดับเมืองแห่งลม เผอิญไม่ใช่ Nausica? เลยไม่มีเครื่องร่อนเท่ๆแบบนั้น วันก่อนเดินจะไปขึ้นรถไฟเกือบโดนพัดตกราง ทั้งที่รูปร่างผมก็มิได้บอบบาง ไม่รู้ว่าควรจะดีใจ หรือแท้จริงเป็นเพราะพื้นที่ปะทะมันเยอะกันแน่
วันต่อมาลมยังคงแข็งขันสุดฤทธิ์ น่าเสียดายที่มักมาปะทะขวางทิศทาง โดนมากๆเริ่มทนไม่ไหว ตะโกนถามออกไป ทำไมถึงไม่พัดส่งเสริมกัน
ลมวิ่งเข้าแก้วหูบอก “สถานที่ไม่หนีไปไหน ไฉนถึงเร่งรีบ”
ผมหงุดหงิดใจ โต้กลับไป “ชีวิตมนุษย์สั้นนัก จึงนับสมควรให้เร่งรีบ”
ลมตอบกลับทันใด “ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าสั้น ไยจึงเร่งรีบให้หดหาย ข้าไม่เข้าใจ”
ผมกระชับเสื้อกับกระเป๋าสะพายหลังให้ชิดตัว ก่อนเดินฝ่าต่อไปโดยไม่มีคำตอบ
ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

Categories: Me

คุณรู้มั้ย วันนี้ผมไปนั่งรถไฟมา การเดินทางสุดโปรดที่ยังนึกอันที่จะมาทดแทนไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะนานๆครั้งถึงมีโอกาสสักที แปลกดีนะที่เรื่องแบบนี้มันสมเหตุสมผลกัน
ปลายทางไม่ไ้ด้ไกลอะไรมากมาย ได้ยินมาอย่างงั้นและผมก็คิดว่าอย่างนั้น
แต่เพราะมันเป็นนอกเมือง มันถึงเป็นรถไฟ ระยะอาจจะว่าจากหัวลำโพงถึงลาดกระบังก็คงจะได้ ถามทางไปสองคนก่อนจะเจอว่าสถานีนั้นอยู่ตรงไหน ก็ทางเข้ามันช่างกลมกลืนนัก ยิ่งมีความสามารถในเรื่องทิศทางอยู่
ผลักประตูหนักหนา เดินผ่านเข้าไปอย่างท่าทางเด๋อด๋า ก็น่าประหลาดใจนักที่ทั้งสถานีมีผมเพียงคนเดียว หน้าต่างขายตั๋วปิดเงียบไร้วี่แววพนักงาน มีเพียงหน้าจอแสดงตารางเดินรถที่บอกว่าสถานีนี้ยังมีชีวิตอยู่ หรือนี่จะเป็นสถานีปลายขอบโลกที่เค้าร่ำลือกัน ถ้ามีแมวดำเดินผ่านมา ผมคงปักใจเชื่ออย่างไม่คิดรีีรอ
ผมยืนเล่นอยู่แถวหน้าต่างขายตั๋ว ก่อนหันไปหยิบแผ่นพับข้อมูลมาดูเล่น หน้าตาการออกแบบช่างห่างไกลจากที่อื่นที่เคยไปมาลิบลับ ก่อนได้ยินเสียงหน้าต่างขายตั๋วขยับเขยื้อน ผมเกิดนึกเล่นๆว่าหลังม่านนั้นจะเป็นหุ่นยนต์หรือคนกัน
“โปรดบอกปลายทาง” เสียงคนมิมีผิดเพี้ยน
“กระท่อมน้อยปลายน้ำ” ผมนึกตกใจตัวเองว่าบอกอะไรไป
คนขายตั๋วพยักหน้า ป้อนข้อมูลปลายทางก่ิอนแจ้งราคา
“3.45 หน่วย เงินสดตามราคา เครดิตการ์ดคิดเพิ่ม 4%”
ผมมองหน้าคนขายตั๋ว ก่อนจ่ายไปตามจำนวน
“ขึ้นรางที่ 4″ คนขายตั๋วแจ้งข้อมูลก่อนหยิบยื่นตั๋วให้
ผมรับตั๋วหน้าตาเข้ากันได้กับแผ่นพับข้อมูล ก่อนออกเดินหารางที่ 4
ผมเดินออกจากสถานีไปตามเส้นทางขึ้นรถไฟ รางที่ 4 อยู่ไม่ไกล
ยังไม่ทันคิดอะไรก็เดินมาถึง สภาพรถไฟไม่ใหม่แต่ก็ไม่เก่า ประตูเปิดอ้ารอรับอยู่แล้ว
มีผู้โดยสารนั่งอยู่บ้างประปราย นึกอุ่นใจว่ามิได้มีเพียงเราที่ต้องเดินทาง เดินหาที่นั่งเหมาะๆก่อนทิ้งตัวเอนกายให้สบายใจ พลันนึกไปถึงคนขายตั๋วที่เพิ่งเจอะเจอ เค้าว่าหุ่นยนต์มักไม่มีการเคลื่อนไหวโดยไม่จำเป็น นั่นดูมิได้ต่้างจากคนขายตั๋วเมื่อครู่ หรือที่จริงแล้วหุ่นยนต์สมองเทียมจะแพร่หลายกันอยู่เงียบๆ
รถไฟปล่อยเสียงแผดผึง ประตูเคลื่อนปิดอย่างนุ่มนวลอย่างควรเป็น ผมเลิกใส่ใจคนขายตั๋ว หันมาหยิบสมุดเล่มดำขึ้นมากางเขียน ตัวหนังสือเปรอะเปื้อนเลอะท่วมทั่วกระดาษ เขียนหนังสือมาหลายปีลายมือก็ไม่ดีขึ้นเสียที ผมแอบบ่นกับตัวเองอยู่เงียบๆ ก่อนปิดสมุดแล้วเหม่อมองทิวทัศน์รอบข้าง จากที่ไม่มีอะไร ก็ยังคงไม่มีอะไร
ปลายทางด้านหลังที่ลาจากแต่เพียงชั่วคราว กับปลายทางด้านหน้าที่เพียงแค่แวะเยี่ยมเยียน [...]

Categories: Me

คุณ frid:)y แปะมาด้วยคำถามยาวเหยียด
1. หยิบหนังสือเล่มที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดมา
2. เปิดไปที่หน้า 123 ไล่หาประโยคที่ 4 ในหน้านั้น
3. นำ 3 ประโยคที่อยู่หลังประโยคที่สี่ มาใส่
4. ระบุชื่อคนเขียน และชื่อหนังสิอ
5. แปะคนต่ออีก 2 คน

อันแรกนี่ก็ง่ายดี แต่ทุกวันนี้ก็ยังงงอยู่ว่าหน้า 123 กับประโยคเหล่านั้นมีอะไรพิเศษ
“โดยมีเตียงของน้องนัทกั้นกลางอยู่ น้องนัทนอนหลับแล้วนิ้วมือเรียวยาวของพี่เอื้องประสานกันทำเป็นรูปสัตว์ต่างๆ ตรงผนังห้อง แสงไฟสีส้มอ่อนส่องให้เห็นภาพสัตว์หลากชนิด”
พระจันทร์
โดย สปุตนิก กะ ไลก้า
คาดว่าคนส่งจะวางแผนโปรโมทมาแล้วล่วงหน้า
 
หนังสือเล่มล่าสุดที่เพิ่งซื้อมา
No Logo: No Space, No Choice, No Jobs โดย Naomi Klein
ซื้อตอนไปร้านหนังสือมือสอง ยังไม่ได้อ่านเลยซักหน้าเพราะลืมไว้บ้านคนอื่นและยังไม่มีโอกาสนำกลับ
 
หนังสือเล่มล่าสุดที่เพิ่งอ่านจบ
ก็คือเล่มที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดนะ
 
หนังสือที่ยังอ่านไ่ม่จบ
The Amazing Adventures of Kavalier & Clay โดย Michael Chabon
พอดีเป็นหนังสือได้รางวัลพูลิตเซอร์เลยค่อยๆอ่าน…
 
หนังสือที่คุณอ่านมากกว่าหนึ่งรอบ
ส่วนใหญ่จะเป็นหนังสือที่อ่านตอนเ็ด็กๆ เพราะยิ่งโตยิ่งอ่านหนังสือช้าลง แต่หนังสือการ์ตูนอ่านหลายรอบ…
 
หนังสือที่เปลี่ยนชีวิตคุณ
สดับลมขับขาน โดย ฮารูกิ มูราคามิ
ของขวัญชิ้นพิเศษที่ทำให้รู้จักการรับและการไล่ล่า จนต่อมาก็ค่อยได้รับรู้ว่าความหมายของแสตนด์ในเรื่องโจโจ้นั้นมีอยู่จริง
 
หนังสือที่ทำให้คุณหัวเราะ
แบบเรียน (กึ่ง) [...]

Categories: Book · Me