ยืนฟังเพลงจังหวะย้ำคิดย้ำทำอยู่นานสองนาน ด้วยความอนุเคราะห์จากคนจัดงานที่แอบใจดีโดยไม่มีการกล่าวถาม รู้สึกกระเดิกกระดากแต่ก็พยายามทำตัวกลมกลืน เพื่อความหฤหรรษ์ของปวงชน นับนิ้วได้ไม่เกินสองนิ้วกับความรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาเหมือนได้เจอกันมา ก่อน ก็ต้องมีบ้างสินะ ก่อนจะชูมือลาแบบไม่แอบปิดความดีใจ
คนเยอะ ๆ แน่น ๆ อยู่ไม่นานก็ถึงคราที่รอคอย ไฟดับไฟสว่าง ก่อนเปิดตัวขึ้นมาแบบเอื่อย ๆ งง ๆ ทั้งคนเล่นและคนดู ก่อนจะมาเริ่มจุดประกายกับฝูงชนด้วย Writing To Reach You ถึงตรงนี้หลายคนคงเริ่มอยากเอาคนรับผิดชอบเรื่องเสียง ไปฝังใต้ทะเลหมื่นไมล์ไม่ให้ได้กลับมาแตะต้องเสียงสายกันอีกต่อไป
คุณ ฟรานคงเริ่มมั่นใจแล้วว่าคนมาดูทราวิสกันจริง ๆ จึงได้เริ่มเปล่งเสียงทักทาย สอดส่ายสายตามาถึงคนดู รอยยิ้มส่งกันไปส่งกันมา ก่อนเริ่มพาเหรดเพลงสุดนิยม ให้ชมกันอย่างต่อเนื่องถูกใจ
“We’re strangers but we came here on one purpose, hopefully!
Well or maybe two… (with the voice down).
We might be strangers but we should make [...]

Categories: Gig

ทิ้งไว้จนเกือบลืม…

Lollapalooza เป็นเทศกาลดนตรีที่มีอายุไม่มากเท่าไร เกิดๆดับๆในช่วงยุค 90 ก่อนจะมาปักหลักจัดกันที่ Grant Park, Chicago กันเมื่อปี 2005 จนถึงปัจจุบัน 2007 ที่เพิ่งไปเหยียบมานี่เอง
แม้ว่าวงดีๆจะเยอะ แต่น่าเสียดายว่าไม่สามารถจะแยกร่างได้ เลยมาแบบคร่าวๆได้ดังนี้

Categories: Gig

(Jul 21, 2007: Vic Theatre)
ผมยืนเงียบๆท่ามกลางผู้คนแวดล้อม นึกถึงเมื่อหลายปีก่อน Travis มาเล่นคอนเสิร์ตพร้อมกับ Coldplay ที่สิงคโปร์ ปล่อยให้ผมที่อยู่ในไทยอิจฉาปนเศร้า ต่อมาไม่นาน Coldplay ก็มาเล่นที่ไทยจนได้ ก่อนจะติดอยู่ในใจอยู่ตลอดเวลา กลายเป็นทั้งเส้นวัด และของหยิบจับแสนสะดวก
ก่อนหน้านั้นเล็กน้อยได้ยินมาว่าชุด A Rush of Blood To The Head ขายได้มากเป็นประวัติการณ์ นี่อาจจะเป็นเหตุผลก็ได้ ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
หลังจากนั้น Coldplay ก็เหมือนได้เกาะกระแสลมบน นิยมกันทั่วโลกไม่เว้นแต่ทวีปอเมริกา ขณะที่ Travis ดูเหมือนจะหยุดตัวเองไว้ The Boy with No Name เป็นอัลบั้มที่ดี แต่ความต่อเนื่องจากเพลงสู่เพลงยังเป็นที่น่าสงสัย ไม่งั่นนี่อาจจะกลายเป็นจุดดีดกลับของทางวงอีกครั้งก็ได้ เรื่องแบบนี้อาจจะเป็นสาระสำคัญในเรื่องหนึ่ง แต่มิใช่ว่ามุมมองของวงหนึ่งวงจะมุ่งหมายเหมือนวงอื่น หรือสิ่งที่คนพยายามยัดเยียดให้

Categories: Gig