Homesick
อ่านนิตยสาร Wired เจอบทความ Global Mourning (html|pdf) แล้วก็แอบรู้สึกเออออไปกับเค้าด้วย
บทความที่ว่ามาจากการศึกษาโดยคุณ Glenn Albrecht ที่เริ่มต้นจากสภาวะแห้งแล้งอย่างรุนแรงที่ประเทศออสเตรเลีย อันส่งผลให้สภาพแวดล้อมในหลายพื้นที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก อันได้นำพาความหมองเศร้าสู่ปวงชนโดยไม่ต้องมีการสมคบคิด
ความเศร้าที่ว่าเป็นความเศร้าที่คุณ Albrecht เชื่อว่าเป็นความเศร้าแบบใหม่ อันมาจากความรู้สึกผิดแยกแปลกถิ่นที่เกิดขึ้นในเมืองของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาทิวทัศน์ที่เปลี่ยนไป หรือนกกับต้นไม้ที่คุ้นตาต่างหนีหาย อันบ่งบอกถึงสภาพแวดล้อมที่ทุกคนต่างคุ้นเคยนั้นได้จากไปแล้ว
จนเกิดเป็นอาการห่วงหาอาลัยบ้าน ทั้งๆที่ไม่ได้แม้แต่จะก้าวเท้าหนีจากไปไหน
ออกจะฟังดูน่าเศร้า แต่ถ้าลองนึกดู เมืองบนโลกนี้ต่างก็เปลี่ยนแปลงหน้าตากันอยู่ตลอดเวลา อาจจะไม่ได้เกิดขึ้นฉับพลันเพียงข้ามคืน แต่ก็ไม่มีที่ไหนหยุดนิ่งทานกระแสกาลเวลาได้ ดังนั้นถึงเมืองจะเปลี่ยนไปแค่ไหน ถ้าคิดว่านั่นยังเป็นบ้านของเรา จะอย่างไรแล้วมันก็ยังคงเป็นบ้านของเราอยู่
ซึ่งจะไม่น่าเศร้าเท่ากับการที่ไม่รู้ว่าบ้านของตัวเองนั้นอยู่ที่ใด


January 19th, 2008 at 7:46 pm
u should try Maximilian Hecker’s cover version of Homesick … painfully beautiful
January 22nd, 2008 at 4:44 pm
อ่านแล้วรู้สึกเศร้าๆไงไม่รู้ อยู่ที่เดิมแต่ไม่รู้สึกว่าใช่บ้านตัวเอง
แต่บางทีความรู้สึกนี้มันก็อาจจะไม่ได้เกิดจากสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนไป
ในบางครั้งเกิดจากความรู้สึกภายในของเราที่แปรไป จนไม่รู้สึกว่าที่ๆนี่คือที่ของเราอีกแล้ว
January 22nd, 2008 at 5:11 pm
เข้าใจว่าเจ้าของบล็อคเขียนด้วยอารมณ์คิดถึงบ้าน
แต่จะเข้าใจไปทำไม
อ่ะ!
รู้สึกว่า kings of convenience
น่าจะออกชุดใหม่ปีนี้
ps. รูปกับเนื้อหาชวนให้พยายามเข้าใจอีกแล้วว่าต้องการสื่ออะไร
เพราะว่ากำลังย้ายบ้าน? ก็เลยคิดถึงอีกบ้าน? ไปกันใหญ่
January 23rd, 2008 at 11:23 am
ซึ่งจะไม่น่าเศร้าเท่ากับการที่ไม่รู้ว่าบ้านของตัวเองนั้นอยู่ที่ใด
ประโยคนี้แอบโดนแฮะ
บางทีเราอยู่ในบ้าน แต่กลับรู้สึกเหมือนว่าบ้านของเราจริงๆ นั้นอยู่ที่อื่น
บางทีอยู่ในที่ๆ เราคิดว่าเป็นบ้านของเราก็กลับคิดถึงบ้านที่เราเคยอยู่
งงๆ แฮะ
February 3rd, 2008 at 10:33 pm
ไม่รู้เปนงัย
คิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นพวกหนีออกจากบ้าน
และถ้าจะให้แยกประเภทย่อยอีก
ตัวเราก็ไม่ใช่ประเภทหนีไปสุดขอบโลกซะด้วย
เอาเข้าจริงก็ไปไหนไม่ค่อยรอด
ตั้งแต่แม่เสียนี่
รู้สึกอยู่เหมือนกันว่าไม่มีบ้านให้หนี
และไม่มีให้กลับด้วย