คุณรู้มั้ย วันนี้ผมไปนั่งรถไฟมา การเดินทางสุดโปรดที่ยังนึกอันที่จะมาทดแทนไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะนานๆครั้งถึงมีโอกาสสักที แปลกดีนะที่เรื่องแบบนี้มันสมเหตุสมผลกัน

ปลายทางไม่ไ้ด้ไกลอะไรมากมาย ได้ยินมาอย่างงั้นและผมก็คิดว่าอย่างนั้น
แต่เพราะมันเป็นนอกเมือง มันถึงเป็นรถไฟ ระยะอาจจะว่าจากหัวลำโพงถึงลาดกระบังก็คงจะได้ ถามทางไปสองคนก่อนจะเจอว่าสถานีนั้นอยู่ตรงไหน ก็ทางเข้ามันช่างกลมกลืนนัก ยิ่งมีความสามารถในเรื่องทิศทางอยู่

ผลักประตูหนักหนา เดินผ่านเข้าไปอย่างท่าทางเด๋อด๋า ก็น่าประหลาดใจนักที่ทั้งสถานีมีผมเพียงคนเดียว หน้าต่างขายตั๋วปิดเงียบไร้วี่แววพนักงาน มีเพียงหน้าจอแสดงตารางเดินรถที่บอกว่าสถานีนี้ยังมีชีวิตอยู่ หรือนี่จะเป็นสถานีปลายขอบโลกที่เค้าร่ำลือกัน ถ้ามีแมวดำเดินผ่านมา ผมคงปักใจเชื่ออย่างไม่คิดรีีรอ

ผมยืนเล่นอยู่แถวหน้าต่างขายตั๋ว ก่อนหันไปหยิบแผ่นพับข้อมูลมาดูเล่น หน้าตาการออกแบบช่างห่างไกลจากที่อื่นที่เคยไปมาลิบลับ ก่อนได้ยินเสียงหน้าต่างขายตั๋วขยับเขยื้อน ผมเกิดนึกเล่นๆว่าหลังม่านนั้นจะเป็นหุ่นยนต์หรือคนกัน

“โปรดบอกปลายทาง” เสียงคนมิมีผิดเพี้ยน
“กระท่อมน้อยปลายน้ำ” ผมนึกตกใจตัวเองว่าบอกอะไรไป
คนขายตั๋วพยักหน้า ป้อนข้อมูลปลายทางก่ิอนแจ้งราคา
“3.45 หน่วย เงินสดตามราคา เครดิตการ์ดคิดเพิ่ม 4%”
ผมมองหน้าคนขายตั๋ว ก่อนจ่ายไปตามจำนวน
“ขึ้นรางที่ 4″ คนขายตั๋วแจ้งข้อมูลก่อนหยิบยื่นตั๋วให้
ผมรับตั๋วหน้าตาเข้ากันได้กับแผ่นพับข้อมูล ก่อนออกเดินหารางที่ 4

ผมเดินออกจากสถานีไปตามเส้นทางขึ้นรถไฟ รางที่ 4 อยู่ไม่ไกล
ยังไม่ทันคิดอะไรก็เดินมาถึง สภาพรถไฟไม่ใหม่แต่ก็ไม่เก่า ประตูเปิดอ้ารอรับอยู่แล้ว

มีผู้โดยสารนั่งอยู่บ้างประปราย นึกอุ่นใจว่ามิได้มีเพียงเราที่ต้องเดินทาง เดินหาที่นั่งเหมาะๆก่อนทิ้งตัวเอนกายให้สบายใจ พลันนึกไปถึงคนขายตั๋วที่เพิ่งเจอะเจอ เค้าว่าหุ่นยนต์มักไม่มีการเคลื่อนไหวโดยไม่จำเป็น นั่นดูมิได้ต่้างจากคนขายตั๋วเมื่อครู่ หรือที่จริงแล้วหุ่นยนต์สมองเทียมจะแพร่หลายกันอยู่เงียบๆ

รถไฟปล่อยเสียงแผดผึง ประตูเคลื่อนปิดอย่างนุ่มนวลอย่างควรเป็น ผมเลิกใส่ใจคนขายตั๋ว หันมาหยิบสมุดเล่มดำขึ้นมากางเขียน ตัวหนังสือเปรอะเปื้อนเลอะท่วมทั่วกระดาษ เขียนหนังสือมาหลายปีลายมือก็ไม่ดีขึ้นเสียที ผมแอบบ่นกับตัวเองอยู่เงียบๆ ก่อนปิดสมุดแล้วเหม่อมองทิวทัศน์รอบข้าง จากที่ไม่มีอะไร ก็ยังคงไม่มีอะไร

ปลายทางด้านหลังที่ลาจากแต่เพียงชั่วคราว กับปลายทางด้านหน้าที่เพียงแค่แวะเยี่ยมเยียน ผมเปิดเพลงหมุนวนอิ่มเอิบไปกับช่วงเวลาตามราง

เพียงชั่วครู่เท่านั้น

เพียงชั่วครู่เท่านั้น…

.

13 & God - Men of Station