ขณะที่ทุกคนกำลังเตรียมตื่่นตาตื่นใจไปกับ Tahiti 80 ครั้งแรกที่กรุงเทพ เมื่อคืนวันศุกร์ผมเดินหน้าไปยังคองเกรส เธียเตอร์ น่าเกรงขามตั้งแต่ชื่อ ไปจนขนาดสถานที่ ให้เหมาะสมกับจำนวนผู้คนวันนี้ที่เยอะกว่างานที่ผ่านๆมาหลายช่วงตัว วัยรุ่นล้นหลามจนค่อยรู้สึกเหมาะกับช่วงอายุผมหน่อย

ขอข้ามวงเปิดวงแรกไปเลย มาพูดถึงวงที่สองดีกว่ากับ Albert Hammond, Jr. ว้าว ผมคิดในใจตั้งแต่ก่อนมา แล้วก็ไม่ผิดหวัง เสียงกีตาร์แกรกกราว พาจังหวะในตัวผมโลดแล่นเป็นอย่างดี เลี่ยงไม่ได้ที่ฟังแล้วจะไม่คิดถึง The Strokes กับอินโทรขึ้นเพลง In Transit ก่อนตามต่อด้วยเพลงในอัลบั้มอย่าง Everyone Gets a Star, Bright Young Thing, Holiday และแน่นอน 101
่
แอบสงสัยส่วนตัวนิดหน่อยว่าทำงานแนวนี้ออกมาช้าไปรึเปล่า แต่ยังไงก็ชอบอยู่ดีล่ะนะ

ผู้คนเีบียดเสียดยัดเยียดหนาแน่น พฏติกรรมเนียนแทรกพบเห็นได้ทั่วไปในคอนเสิร์ตแบบนี้ เอาล่ะไฟดับแล้ว ถึงเวลา Bloc Party ออกมาแสดงเสียที ไม่ต้องพูดพร่ำอะไรมาก เปิดกันด้วย Song for Clay จากอัลบั้มใหม่ A Weekend In The City ให้คึกคักพองาม ก่อนกระโดดกันตัวลอยใน Positive Tension ถึงเวลานี้ต่างคนต่างถอดเสื้อนอกออก เพราะอุณหภูมิกำลังพุ่งได้ที่ เพลงจากสองอัลบั้มถูกหยิบมาเล่นสลับกันอย่างกลัวน้อยใจกันและกัน แต่ช่วยไม่ได้จริงๆที่เพลงจากชุด Silent Alarm จะืำทำอุณหภูิมิได้สูงกว่าแบบไม่ต้องพึ่งอุปกรณ์ัวัด

ฺBanquet, Sunday ไปจนถึง The Prayer ที่ชอบจริงๆตอนท่อนร้อง “ทูไนท์ เมกมี อัน สตอป ผุด ผู” น่ารักสิ้นดี (ฟังได้เป็นอย่างงี้จริงๆนะ : )

ก่อนจะปิดท้ายชุดด้วยสองเพลงจาก Silent Alarm คือ So Here We Are เพลงโปรด กับ Like Eating Glass ที่เหงื่อกระซานกระเซ็นไปทั่ว

หลบสู่มุมมืดกันตามธรรมเนียม ก่อนกลับมาด้วย I Still Remember ที่เนื้อเพลงหวานมาก แต่ยังคิดว่าหวานไม่เท่า Sunday ที่เล่นไปก่อนหน้านั้น จนมาถึงเพลงสุดท้าย Helicopter ที่เหมือนทุกคนจะรู้ตัวเลยพร้อมใจกันดันตัวเองขึ้นด้านหน้า อากาศที่มีอยู่ไม่มากอยู่แล้ว เลยพากันหลบหนีกันไปหมด เนื้อชนเนื้อ กล้ามเนื้อแหยะๆของเพศชายปนเปไปกับสัมผัสที่ดีกว่าจากเพศหญิง ความรู้สึกในตอน The Push Man มันก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

หลังเพลงจบสถานการณ์จึงเริ่มคลี่คลาย แต่ได้แค่ชั่วครู่ เมื่อ Kele Okereke โผล่ออกมาจากมุมมืดอีกครั้งบอกว่า “This is too much fun”
แล้วแถมให้อีกหนึ่งเพลงกะให้ขาดใจ

เสียงผู้คนเซ็งแซ่ชื่นชมงานนี้กันทุกสารทิศ ส่วนผมเดินจากออกมาแบบงงๆตัวเองนิดหน่อย ว่าทำไมถึงได้ไม่รู้สึกสุดขีดเหมือนกับคนอื่นๆ อาจเป็นเพราะทุกอย่างออกมาอย่างที่ควรจะเป็น จังหวะตามจังหวะ หรือจะเพราะอย่างอื่นก็ไม่แน่ใจ แต่ไม่ใช่เพราะอายุแน่ๆ ไม่ต้องช่วยกันเดา…