เคยเห็นจาก faylicity นานแล้ว เพิ่งจะมีโอกาสได้อ่าน

The Push Man and Other Stories เป็นผลงานรวมเรื่องสั้นที่วาดโดยคุณ โยชิฮิโร ทัตสึมิ (Yoshihiro Tatsumi) ประกอบไปด้วยเรื่องราวต่างๆกัน 16 ตอน ตีพิมพ์ครั้งแรกในญี่ปุ่นเมื่อปี 1969 ก่อนจะมีการนำมาแปลเป็นภาษาอังกฤษ และจัดพิมพ์เป็นครั้งแรกในเดือนกันยายนปี 2005

ฉากในเรื่องราวเป็นภาพของญี่ปุ่นในยุคปี 60 อันเป็นปีที่เรื่องสั้นเหล่านี้ถูกตีพิมพ์ในนิตยสารขณะนั้น เรื่องราวทั้งหมดล้วนสะท้อนเรื่องเพศ กับความรู้สึกที่เก็บลึกอยู่ภายใน และความเป็นไปของสังคมผู้คนระดับล่างในตอนนั้น ก่อนเปิดปมตอนท้ายให้เห็นประเด็นที่ซ่อนไว้ แต่ยังคงเปิดปลายให้กับความคิดของผู้อ่านไปด้วยในขณะเดียวกัน

ความรู้สึกหลังพลิกผ่านหน้าสุดท้าย ต้องบอกว่าแตกต่างจากการ์ตูนที่เคยอ่านมาก่อนในชีวิตโดยสิ้นเชิง ถ้าโดยทั่วไปเลือดเป็นตัวแทนของความรุนแรงและความเจ็บปวด มือของผู้อ่านคงเปรอะเปื้อนเลือดท่วม ยิ่งกว่าที่เจอจากการ์ตูนฆ่าฟันบนท้องตลาดเป็นไหนๆ หรือถ้าจะจัดระดับแบบภาพยนต์ ระดับ R ก็คงไม่พอ

จึงไม่น่าแปลกใจที่เมื่ออ่านมาถึงท้ายเล่ม จะมีข้อความจากผู้วาด โยชิฮิโร ทัตสึมิ ออกตัวถึงผู้อ่านว่า “ตัวผู้วาดเองเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง โปรดอย่าคิดว่าเรื่องราวที่เล่าผ่านในหนังสือ จะมีเค้าโครงจากลักษณะและรสนิยมโดยส่วนตัว”

แต่อย่าเพิ่งเข้าใจผิดว่านี่เป็นงานที่มุ่งเน้นแสดงความแรงของเนื้อหาแต่อย่างใด อาจเป็นเพราะก่อนจะหยิบมาอ่าน มิได้คาดคิดว่าจะออกมาในแนวทางนี้ เลยเกิดความรู้สึกซึมซาบเรื่องราวมาอย่างหนักหน่วงก็เป็นได้ โดยเมื่อลองครุ่นคิดพินิจพิเคราะห์ดูอีกครั้ง ก็พบว่าเรื่องราวที่เล่าผ่านก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแหวกเลยจากความเป็นจริงในสังคม เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาแล้วและก็ยังคงดำเนินต่อไป เพียงแต่จะมีใครหยิบยกขึ้นมารึเปล่า ก็เท่านั้น

.

คำถามหนึ่งจากบทสัมภาษณ์โดย Publishers Weekly
ู

้Q: ผู้่อ่านจำนวนมากชอบที่จะสัมผัสกับเรื่องราวที่ช่วยนำพาออกจากโลกของความเป็นจริง ทุกๆคนรื่นรมย์ไปกับจินตนาการเหนือจริงเวลาอ่านนิยายหรือหนังสือการ์ตูน ทำไมคุณถึงเลือกที่จะเขียนเรื่องราวที่สะท้อนถึงความสิ้นหวัง ท้อแท้ น่าสลดใจ และมุมมองอันหมิ่นเหม่ต่อศีลธรรมในชีวิตประจำวันแบบนี้

A: โดยแก่นแท้แล้ว งานของผมก็เป็นเหมือนส่วนต่อจากเรื่องราวชีวิต และความเป็นจริงที่เกิดขึ้นในชีวิต โดยเฉพาะงานที่ถูกเลือกให้ตีพิมพ์โดย Drawn & Quaterly งานเหล่านั้นเป็นเหมือนส่วนคู่ขนานกับนิยายประเภท shishosetsu หรือ I novel (งานประเภทที่มีตัวละครเอกเป็นผู้บรรยายเรื่องราวและความรู้สึก) ประมาณนี้ล่ะ มันสะท้อนความรู้สึกของตัวผมเอง กับการที่ต้องตกอยู่ในห้วงอารมณ์ ของแรงปราถนาที่อยากจะประสพความสำเร็จกับงานที่ทำ แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า

ผมจึงไม่ทันได้คิดถึงคนอ่าน ผมคิดแค่ว่าถึงยังไงงานของผมก็คงไม่มีวันประสพความสำเร็จอยู่แล้ว ผมจึงผลิตงานอย่างที่อยากจะทำ และใส่ความรู้สึกของผมลงไป อย่างที่ผมรู้สึกจริงๆ

.

ตัวอย่างตอน The Burden หนึ่งในงานที่ถูกรวบรวมอยู่ใน The Push Man and Other Stories.

“หากนึกอยากอยู่รอดในหมู่คน หนีไม่พ้นต้องดิ้นรนอย่างเดียวดาย”