อุณหภูมิเคลื่อนคล้ายลอยต่ำ โจษจันกันถึงขั้นติดลบยี่สิบองศาฟาเรนไฮท์ แม้จะเตรียมตัวล่วงหน้าเำีำพรียบพร้อม แต่ความหนาวเย็นยังคงพัดมาเหมือนต่อต้านชะตากรรม แต่จุดหมายปลายทางยังคงเร่งเร้า กระตุ้นอุณหภูมิในร่างให้อบอุ่นพอเพียงจนก้าวเดินไปถึงปลายทาง Camera Obscura รอเราอยู่

ออกจากสถานีปลายทางก่อนสอบถามทางโดยไว แล้วรีบเดินต่อไปถึงที่หมาย คนเยอะเกินกว่าที่คาด ไม่ได้คิดว่าจะน้อย แต่ที่เห็นก็เยอะแยะมากมายกว่าวงก่อนๆที่ไปดูมามากนัก กะด้วยตาคร่าวๆก็ได้ระดับเกือบพันล่ะมั้ง สำรวจผู้คนในสถานที่แสดงก่อนคิดในใจ คนมาดูวันนี้หน้าตาดีนะเนี่ย หึหึ

ถ้าจะจับคู่วงร่วมทัวร์ The Essex Green กับ Camera Obscura น่าจะเหมาะกันหมดจดกว่าที่เคยๆไปดูมา เปิดกันก่อนด้วย The Essex Green ที่เลือกหยิบเพลงมาเล่นอย่างมีลูกเล่นนิดๆ ไม่ปล่อยให้จังหวะอืดเอื่อยหรือค้างเิติ่มพาให้บรรยากาศคึกคักใช่เล่น คิดถึงแล้วก็เสียดายอยู่อย่าง ไม่ได้เกี่ยวกับเพลง แต่เป็นเสื้อของ The Essex Green ที่ขนาดตัวเอง ขายหมดไปอย่างรวดเร็ว เฮ้อ

พักจัดเครื่องดนตรีอยู่ชั่วครู่ใหญ่ ก่อนเวลาที่รอคอยจะมาถึง คุณ Tracyanne Campbell แต่งตัวป้าๆ้เท่ๆมาเหมือนเคย เริ่มกันด้วย Let’s Get Out Of This Country ก่อนลดดีกรีลงอย่างรวดเร็วไปกับ The False Contender ก่อนค่อยๆเคลื่อนตัวเอื่อยๆ ก่อนดึงจังหวะกลับมาเล็กน้อยด้วย Come Back Margaret แล้วเคลื่อนตัวอย่างช้าๆต่อไป

ไม่ค่อยแน่ใจว่าที่วันนี้คนเยอะนี่เพราะตั้งใจมาดู หรือด้วยเหตุผลอื่นที่ตอนนี้ก็ยังคงสงสัย เพราะมีเสียงคุยสอดแทรกอยู่ช่วงใหญ่ขณะกำลังบรรเลง Books Written For Girls ที่แม้เธอจะแอบบอกแล้วว่าให้เงียบๆในช่วงกีตาร์โซโลของเพลงนี้ แต่ก็ยังไม่ดีขึ้น จนเธอหันไปเปลี่ยนเนื้อร้องจาก

People get shocked in many ways
I disappoint you
I can’t see through your perfect smile

เป็น

People are rude in so many ways
They disappoint me
When they talk through my perfect song

เรียกเสียงฮือฮาจากกลุ่มคนผู้ตั้งใจฟังได้ดีอย่างที่สุด

หลังจากนั้นผมก็เกิดรู้สึกล่วงหน้าได้เองว่าเพลงต่อไปจะเป็น Eighties Fan แล้วมันก็เป็นอย่างนั้น! สำหรับผมแล้ว เพลงนี้น่ะฟังได้ทุกวันจริงๆ

ก่อนจะมาถึงบทสรุปที่ Lloyd, I’m Ready to be Heartbroken กับ If Looks Could Kill เป็นบทส่งท้าย ก่อนมาต่อช่วงอังกอร์กับ I Need All the Friends I Can Get ที่ถือโอกาสชวน The Essex Green ขึ้นมาร่วมเล่นบนเวทีเป็นการสั่งลาการทัวร์ร่วมกันไว้ ณ ที่นี้ ก่อนปิดฉากกันที่ Razzle Dazzle Rose ไปแบบประทับใจ

อืม ถ้ามี A Red, Red Rose ด้วยก็คงดี

ไฟเปิดสว่าง ผู้คนทยอยกลับ ชำเลืองมองไปตรงจุดขายซีดี ไม่มีใครมายืนขายให้เหนื่อย คงเพราะคนมากมาย จนแอบเสียดายว่าถ้าเล่นที่เล็กกว่านี้ก็คงดี เืผื่อจะได้เสนอหน้าไปคุยด้วย แต่ถ้าได้คุยจริงๆคงเขินน่าดู ก็เธอเท่ออกอย่างงั้น

เดินออกมาผจญลมหนาวอีกรอบ ก้าวเท้าจ้ำๆไปจับรถไฟกลับบ้าน ระหว่างทางก็นั่งคิดเสียดาย ว่าแสดงสดวันนี้ยังรู้สึกไม่เต็มที่เท่าไร คนเต็มสถานที่แต่ไม่รู้เท่าไรที่ตั้งใจดูจริง กับทางวงเองที่ดูจะเกร็งกันอยู่นาน หวังว่าพวกเค้าจะกลับมาใหม่ ก็ทุกอย่างมันมีสามครั้งนี่นะ

ปล. เนื่องจากไม่ได้ยืนติดขอบเวที และฝีมือไม่ดี ไปดูรูปที่คนอื่นถ่ายไว้ละกัน