เคยมีอยู่ครั้งหนึ่ง ด้วยความเลินเล่อเซ่อซ่า ผมติดอยู่ตรงบันไดหนีไฟและกลับเข้าตัวอาคารไม่ได้ เพราะประตูเปิดจากด้านนอกไม่ได้ ตอนนั้นผมไม่มีตัวช่วยใดๆนอกจากจะลองวิ่งไปถึงชั้นล่างอันไกลโพ้น โชคดีว่าโลกนี้มีบุหรี่ และมันทำให้คนอยากสูบอยู่เป็นพักๆ ผมเลยเอาตัวรอดมาได้เพราะทาสบุหรี่ นั่นคงเป็นครั้งเดียวที่ผมนึกขอบคุณมัน

ผมเป็นคนที่ไม่พิศมัยบุหรี่นัก รู้สึกรำคาญใจทุกครั้งเวลาเดินไปตามถนนแล้วเจอคนสูบบุหรี่นำหน้า ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมควันบุหรี่มักจะลอยมาโดนคนที่ไม่ได้สูบเสมอ บางครั้งผมเร่งฝีเท้าหมายจะนำหน้า แต่หลายครั้งผมก็ทำทอดน่องปล่อยให้กลุ่มควันลอยจากผมไปเอง

ผมเคยถามเพื่อนผมคนหนึ่งว่าทำไมถึงชอบสูบบุหรี่ จากปกติที่ชอบทำหน้าติงต๊อง มันเก๊กหน้าขรึมโฉด แล้วบอกว่าเวลาสูบบุหรี่ก็เหมือนกับได้ทำสมาธิ ได้สูดลมหายใจเข้าออกยาวๆ สมองจะได้ปลอดโปร่ง สติปัญญาเฉียบแหลมขึ้นมาโดยพลัน ผมเกือบเชื่อมันแล้วเชียว ถ้าหน้าเก๊กของมันไม่ได้เป็นหน้าเก๊กแบบคุโรมาตี้

ไม่นานหลังจากนั้น เพื่อนผมคนนี้ก็หายตัวไป หายตัวไปแบบที่สตอร์มทรูปเปอร์หายตัวไป ไม่มีวี่แวว ไม่มีข่าวคราว แค่หายไปเฉยๆ หลังจากนั้นก็มีข่าวลือพาให้ตลกเกี่ยวกับการหายตัวไปครั้งนี้ เนื้อหาของข่าวลือฟังดูขำขันแต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรู้สึกยังไง ถ้าเกิดมันเป็นเรื่องจริงขึ้นมา

ผมยังคงเสาะหาเหตุผลของการสูบุหรี่ต่อไป

เธอว่าโดดงานมาสูบบุหรี่เคล้ากาแฟเป็นความสุขสุดยอด ส่วนผมแค่ได้นั่งสนทนากันก็็คิดว่าสุขีดีแล้ว ผมยังสงสัยว่าบุหรี่กับกาแฟมันเข้ากันจริงเหรอ เธอยืนยันว่าเข้ากันไม่มีที่ติ ท่าทางยืนยันของเธอ ชวนให้ผมนึกอยากลองขึ้นมาบ้าง

วันนั้นเธอสูบบุหรี่แบบมวนต่อมวนชวนให้ดูเพลิน เรื่องราวหลากหลายหลุดออกมาไม่ขาดสาย นั่นน่าจะเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในรอบปีนั้น แต่หลังจากนั้นไม่นาน ควันบุหรี่ก็เป็นเหมือนหมอกกั้นให้ความสัมพันธ์ต่างๆหลุดออกลอยไป

หลังๆผมไม่นึกสนใจเหตุผลของการสูบบุหรี่แล้ว

.