We Are Hunted, a clean and simple music chart cuts to the chase. It tracks the most-favored music on P2P and social networks, Twitter, web forums and blogs. It then presents the 99 hottest tracks (according to its calculations) through an intuitive Brady Bunch-style interface. — Wired

“Last year I was in a breeze. In fact, better say in a blizzard at this time of the year,” I tell her while my eyes looking outside.
“How cold is that?”
“Physically, it’s difficult to breathe,” I responded.
She waits for further explanation but my mind is completely out of the place.

“Ain’t you have that door since that time?” She pulls me back completely with the question.
“You meant this one?” I push the door open. What inside is a rose garden. They’re all pink, look artificially but calmly beautiful.
“The image of lovers running along the garden just pop up in my head.”
“Yeah, it’s the first meaning of it,” I smiley responded.

“Anyway, since it looks warm and gentle. Why didn’t you escape over there for the sake of the time?”
“Becky Stark said she’ll never sing a love song for a love that isn’t true,” I replied.
“Who the heck is that?”
“I’m not sure, the one who build this garden, I guess,” I shrugged with hands together, just like Italian footballers who act innocence.

“And how is this year? It’s warm, a little bit too warm actually. What are you gonna do with those doors?” She said.
“I’ve picked one,” I replied with the eyes looking straight at her.
The room inside this door is a plain white square room. No wallpaper, no decoration. The only furniture inside are an adjustable bed with a small TV, a small fridge, and a small boiler.
“What are you going to do over there?”
“I’ll sit, read, and talk,” I told her.
“Ain’t you gonna bring a player too?”
“Sure, I will.”
“Do you know which one?” I poked.
“Definitely, never have to guess,” she smiley responded.

I packed a couple of stuffs I should have brought. Some unfinished books and definitely food. I can’t remember the last time I weigh, but why bother. I made sure I put enough cheese in my bag. Check with another check, OK done. I stepped across the door and while I turning back.

“Wish you a happy new year,” she firstly said.
“You too, you too,” I wished her back.

The new room is a bit chill, but my lip is still warm.
Wish another good year is coming along, indeed.

“A pint of beer?”, a guy sits next to me asked with a gentle voice and soft north accent.

I never consider myself attractive to a man before so I was hesitate in the first. But I’m the only other person there so I guess it’s alright. Although I don’t usually drink beer but killing time is more of my habit.

“Yeah, thanks.” That’s what I could think of as a response.

He nodded and started telling me that he once know a girl who has great taste of books. I know nothing came for free including a beer in my hand. Thus I responded back as I am supposed to.

“So where’s she now?”
“We’re living together”, he responded.
“Then what is intriguing you?”, I’m kind of confused.
“She’s physically with me, but not her soul”, he continued, I’m shrugged.

“Like her mind has gone somewhere else?”
“Nop, and it’s not that she has someone else in mind.
She loves me like before. It just that she’s not the same anymore.”
“She lost her tastes, her senses.
It didn’t happen instantly but gradually losing.
And in the end, there’s nothing left.”
“Well, some say people change. I’m not really on to it but it’s possible though.”

“This wouldn’t be a big problem because I love her, I really do.
But several months ago, I met another girl.”
By this point his voice was lower, much lower. I was not that curious but I moved closer to him.
“I met another girl who seems to has the great taste of books.”
“Like your girlfriend used to has?”, I said slowly.
“Very close, very close”, he said.
“But it’s not just that. I found that she’s starting to lose her tastes, her senses just like my girlfriend.”

Although, I doubted about the details on that kind of tastes losing.
But yet, I felt like it’s no coincidence.
“Are you thinking it’s gonna happen again?”, I looked at his eye.
“I’m afraid so.”, his eyes looked far away.
“It’s going to happen again. Well, it’s actually happening.
The problem is me. I’m gonna eat all of her.
Everything till the last senses, till the last soul.”
He sounded desperate like a guy who is going to live under the sand, under the sea, without returning back.

His voice became flat, the flattest I ever heard
“I know. It’s a curse a girl made to me.”
“Who’s that girl?”
“My first love.”
“I should never leave her.”
“But you did.”
“I had no choices. I was losing my tastes, my senses.”

.

Before I left, I asked him if he knows where is she. He told me he had no idea.
“Why would you like to know?”, he looks kind of doubt.
“You should find her”, I said.
“Do you think if I found her. I could break this curse.”
“I don’t know. But it’s the only thing you need to do. You have to find her.”

I insisted like I know something about it. But no I don’t know anything about it.
It’s the only thing I could think of. The only thing he supposed to do.

.

I stepped into a bus, a night owl bus. I greeted the driver just like this is a fee.
I chose a seat next to a girl. Not that I like but I would say that seat drew me in.

“How was your night?” Her voice made me feel some coldness, but yet strangely appealing.
“I saw you’re from that bar. There’s no way you didn’t walk off with a story.”
“Do you mind to share?”, she said.

I don’t see other choices. Besides, I told you before, killing time is my habit.
Without an interruption, she let me do the speak from the beginning to the end.
She listened like she’s been waiting for this for a very very long time.

In the end, she told me that I suggested that man the right one.
“I’m sure of that.”

It’s kind of strange. Yes, I was the one who insisted to that man.
But her confidence of saying that was uncomparable.
Like she’s the one who made it to him.

It’s hard to believe, I told myself.
But this idea made me decided to step off at the next stop.
I walk along the street without looking to that bus, that owl night bus.

I only wish him luck, I really do.

แม้ว่าเหล่าสิ่งของมากมาย จะกองอยู่กันใกล้ชิดหนาแน่น แต่ก็ไม่เคยมีปัญหากับการหยิบหา ด่้วยระบบการซุกที่ดี ของต่าง ๆ จะมาโผล่เข้ามือได้อย่างไม่ยากเย็น วิธีการขั้นแรกคือซุกของไว้ในที่ ๆ เดียวกัน จากนั้นจัดแบ่งหมวดหมู่ตามลำดับการใช้สอย คุณลักษณะทางกายภาพ และที่มาที่ไปอันจัดเป็นข้อสำคัญ สุดท้ายเมื่อคุณอยากจะหยิบฉวยอะไรขึ้นมา ก็เพียงแต่ไล่ตามความสัมพันธ์จากสิ่งของต่าง ๆ นี่เอง

วิธีนี้อาจจะดูเปลืองเรี่ยวแรง และใช้หน่วยความจำในสมองไปมากมาย แต่ถ้าคิดเสียว่าเป็นการขัดเกลาหน่วยความทรงจำของก้อนสมอง มิให้แปรเปลี่ยนไปเป็นก้อนไขมัน ก็คงจะพอเอามาพูดได้ ทว่าความจริงแท้เหนืออื่นใดสำหรับผมแล้วนั้น ไม่มีความคิดจะเก็บของที่ไม่เหลือความทรงจำไว้แล้วแต่อย่างใด ดังนั้นวิธีการซุกอย่างที่ว่าก็ดูจะเข้ากับธรรมชาติของผมดีอยู่แล้ว ผมเฉไฉไปว่าอย่างนั้น

ผมสรุปความคิดของตัวเอง ก่อนจะเริ่มไล่ความสัมพันธ์จากเสียงลมที่ได้ยิน เศษกระดาษข้อความที่สอดไว้ในหนังสือ เหตุการณ์บางอย่างที่ล่องลอยออกมา กับกระป๋องโค้กหน้าตาประหลาด ก่อนผมจะหยุดลงที่ซีดีแผ่นหนึ่ง ซีดีแผ่นที่ว่ามีสกาเล็ต โยฮันส์สันกับเสื้อสีขาวบนที่นอนสีขาว อวดริมฝีปากสีแดงอ่อน ๆ กับนัยน์ตาชวนแนบกายชิดคู่ ที่บางคนก็อาจจะไม่ได้คิดอย่างนั้น

เครื่องเล่นเพลงของผมยังคงจากไป อย่างไม่มีวันกลับ ไม่ต้องมีตัวเลือกอะไรอีกต่อไป เสียงแผ่นซีดีเดินทางเข้าเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ผมใช้ ทำให้ผมแอบหวาดผวาไปเล็กน้อย เสียงเพลง Intro / Tokyo เริ่มขึ้นอย่างเวิ้งว้าง ผมจำไม่ได้แล้วว่าหยิบมาฟังครั้งสุดท้ายเมื่อไรกัน แต่เสียงเพลง City Girl โดย Kevin Shields ในครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งไหน ๆ ที่ผมจำได้เลยจริง ๆ

เวลา ผ่านไปเกือบห้าสิบนาที พร้อมกับภาพในหัวของผมที่วิ่งไปอย่างช้า ๆ เสียงเพลงบรรเลง 50 Floors Up ที่ค่อย ๆ เงียบหาย ช่วยผ่อนความคิดในหัวของผมให้เริ่มเบาบางลงจนสู่ช่วงว่างเปล่า ก่อนภาพการกระซิบไร้สุ้มเสียงจะค่อย ๆ เผยตนขึ้นมาทีละนิด ๆ

เธอว่า “เราน่าจะได้ทำอะไรด้วยกันมากกว่านี้นะ”
ผมทั้งเห็นด้วย และก็คิดต่าง
“ความทรงจำของเราสองคนก็ดูเรียบง่ายจริง ๆ”
“แต่คงไม่มีวันไหนที่จะลืมได้ลงกระมัง” ผมตอบกลับไป

ภาพเบื้องหน้าแอบแลดูพร่ามัวลงไป ฟากเธอก็เช่นเดียวกัน
มากกว่านี้จะเป็นอย่างไร ผมไม่ใคร่คิดสงสัย

ลมพัดพร่าผ่านเราไป ก่อนจะพาหันเหให้ต่างทิศทาง
ไม่มีโอกาสอื่นอีกต่อไป กับเรื่องหนึ่งท้ายที่อยากบอก

“…”

.

Hidden track on 50 Floors Up (Japan Version)

Lost in Translation (More than This)

Promise me, Damien.
Promise me you won’t bury me next to them.

From The Wind That Shakes the Barley

คนเยอะ ๆ แน่น ๆ อยู่ไม่นานก็ถึงคราที่รอคอย ไฟดับไฟสว่าง ก่อนเปิดตัวขึ้นมาแบบเอื่อย ๆ งง ๆ ทั้งคนเล่นและคนดู ก่อนจะมาเริ่มจุดประกายกับฝูงชนด้วย Writing To Reach You ถึงตรงนี้หลายคนคงเริ่มอยากเอาคนรับผิดชอบเรื่องเสียง ไปฝังใต้ทะเลหมื่นไมล์ไม่ให้ได้กลับมาแตะต้องเสียงสายกันอีกต่อไป

คุณ ฟรานคงเริ่มมั่นใจแล้วว่าคนมาดูทราวิสกันจริง ๆ จึงได้เริ่มเปล่งเสียงทักทาย สอดส่ายสายตามาถึงคนดู รอยยิ้มส่งกันไปส่งกันมา ก่อนเริ่มพาเหรดเพลงสุดนิยม ให้ชมกันอย่างต่อเนื่องถูกใจ

“We’re strangers but we came here on one purpose, hopefully!
Well or maybe two… (with the voice down).
We might be strangers but we should make this as an opportunity :)”

คุณฟรานก็พูดประมาณนี้ ก่อนท่วงทำนอง Closer จะเริ่มตามมา ให้เป็นโอกาสของใครในนั้นได้เปิดหากัน

เพลงใหม่จากอัลบั้มใหม่ที่กำลังจะมา ชวนนึกถึงการเดินทางครั้งใหม่ที่เข้มข้นกว่าเดิมอย่างมากมาย “Travis is rock!” เสียงคุณฟรานบอกกล่าวจากคราวก่อนที่ยังคงก้องในหัว กลายเป็นความจริงที่เป็นรูปธรรมเกินกว่าที่จินตนาการไว้มากนัก ก่อนจะปิดฉากกันเหมือนเมื่อครั้งที่ผ่านมากับ Turn ที่ทำลายกล่องเสียงของคนดูไปได้อีีกมากมาย

ก่อนจะถึงเวลารวมตนบนหน้า เวทีกับ Flowers in The Window ที่มีคนแอบซึ้งน้ำตาไหล ก่อนจะปิดการแสดงตามธรรมเนียมด้วย Why Does It Always Rain On Me ที่ไม่ลืมหลอกล่อฝูงชน ให้กระโดดกันโดยมิต้องห่วงใยสังขารกันอีกต่อไป

ความรู้สึกเหมือนยังไม่จบ แอบตามหลอกหลอนอยู่นิด ๆ จะต้องทำอย่างไรถึงจะได้ฟัง Big Chair สด ๆ กัน

ผมยักไหล่ก่อนจะออกสู่เส้นทางกลับที่แอบรกชัฎ พลางร้อง I’m so happy coz you’re so happy อยู่เงียบ ๆ เค้าว่าเลข 3 เป็นเลขมหัศจรรย์ หวังจะได้พิสูจน์กันในอนาคตที่ไม่ไกล

.

รายชื่อเพลงตามลำดับ ลอกจากคุณ merveillesxx

1. Chinese Blue
2. Pipe Dreams
3. Writing to Reach you
4. Selfish Jean
5. Eyes Wide Open
6. Beautiful Occupation
7. Side
8. Love Will Come Through
9. Closer
10. Sing
11. J.Smith
12. Something Anything
13. Longway Down
14. Song to Self
15. Driftwood
16. All I want to do is Rock
17. Turn
Encore
18. Flowers In The Window
19. Why Does It Always Rain On Me

ดูเพลงกับรูปจากคราวที่แล้วได้ที่ Travis is Art, Music and Jaffa Cakes

Nothing particular, just want to tell time flies.
People change, people never change.
Only confidence in saying everybody lies.
Weary of city noises though quiet town never be my right rhyme.
I sit tight, I hang on, I walk on and I feel tired.
My memory is fading but it’s you that I find.

ผมนั่งจมอยู่ในกองหนังสือที่ไม่ได้อ่าน แล้วก็ไม่รู้ว่าเป็นของใคร ผมลองขยับกองที่ใกล้ตัวที่สุดออกไป เผื่อจะได้มีพื้นที่สำหรับมนุษย์อื่นได้นั่งกัน
หนังสือกองที่ผมขยับออกไป บางเล่มก็เคยอ่านแล้ว บางเล่มก็เคยอ่านมาหลายรอบ แต่ก็มีหลายเล่มที่อ่านค้างคาไว้
ผมนึกตกใจกับจำนวนของประเภทหลังไม่น้อย

“แล้วไปคุยกับใครมาแล้วบ้าง” เธอยังคงไม่ลดละ
“ก็ไม่มากเท่าไร” ผมตอบแบบเหม่อ ๆ
“แล้วคุยแล้วเป็นไง”
“ก็ไม่ค่อยมีใครน่าสนใจเท่าไร”
“เลือกมากมักได้แร่”
“จริงทีเดียว” ผมตอบพลางพยักหน้า

ลมเย็นยะเยือกโบกพัดผ่านหน้าจนปากชา คงไม่แปลกอะไรถ้านี่เป็นห้องที่มีหน้าต่าง
แต่คิดอีกที ที่ผิดเพี้ยนกว่านี้ก็เคยมีมามาก เลยเก็บเวลาที่มีเหลือน้อย ๆ ไว้คิดอย่างอื่น

ผมผลัดเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายถามบ้าง ได้ความต่าง ๆ ไม่มากไม่น้อย เว้นไว้เพียงเรื่องบางเรื่อง ที่ตั้งใจละเลยไป

“แล้วตั้งใจจะทำอะไรต่อไป”
“ไม่ทำอะไร” ผมนึกอยากตอบแบบนั้น แต่รู้ดีว่าอาจทำให้หูตัวเองทำงานหนักโดยฉับพลัน
“ก็คงทำแบบที่ตั้งใจไว้” ผมตอบให้ดูดีไปอย่างงั้น
“หึ” เธอว่าแบบรู้ทัน
“หึ” ผมก็ไม่รู้จะว่ายังไง

ผมเปิดเพลงกลบเกลื่อน โดยไม่ทันคิดถึงเพลงที่เปิดทิ้งเอาไว้

“เพลงเศร้านะ”
“เหลือคณนา”

ลมยะเยือกโบกพัดผ่านใบหน้าอีกครา หากแต่ครั้งนี้ริมฝีปากกลับนุ่มนวลอบอวล จนไม่คิดอยากลืมตา

“เหลือคณนา” เธอกล่าวเชิงถาม
“ใช่ เหลือคณนา” ผมตอบได้แค่นั้น

.

Bears: Over It

พาดหัวข่าวบนหนังสือพิมพ์ ยังคงรักษามาตรฐาน
บทความข้างใน ก็ยังเขียนได้เหมือนเดิม
หมูแพงก็กินไก่ ถ้าข้าวแพงเราควรกินก๋วยเตี๋ยว
แต่จะยังไงชาวนาก็ลำบากเหมือนเดิม

เครื่องเล่นเพลงตั้งโต๊ะตัวเก่าไม่ทำงานเสียแล้ว
ไม่รู้ว่าหูฟังอันเก่ากับเครื่องเล่นพกพา จะพาเราไปได้ถึงไหน
หนังสือที่อยากอ่าน จะได้อ่านเสียที
หนังที่ไม่มีโอกาสได้ดูในโรง โดนตัดเพิ่มอีก 2 ฉาก ด้วยเหตุผลแปลก ๆ

ข้าวห่อไข่ยังอร่อยเหมือนเดิม สวนทางกับราคาที่น่าสงสารกระเป๋า
ของกินสารพัดสารพัน ดาหน้ามาเยาะเย้ยและล่อลวง
โครงการลดน้ำหนักเราคงไปได้ไม่ถึงไหน
กลุ้มอยู่ไม่นาน ก็ไปหาอะไรกินต่อ
เรื่องบางเรื่องก็ห้ามกันไม่ได้

บทบางบทก็รวดเร็วแบบไม่ทันรู้ตัว

Again, there is no such thing as perfect. Because somehow it is beautiful that way.

I guess.